صدای ساز و دهل لحظه ای قطع نمی شد . عرب ها ، سرمست از پیروزی نزدیک ، غرق در خوشحالی و شوق بودند . سربازان جوان تر ، شمشیرهایشان را از غلاف بیرون آورده بودند و با هم ، تمرین رزم می کردند . بعضی های دیگر هم ، در گوشه و کنار چادر ها لمیده بودند و منتظر بودند ببینند فرجام کار چه خواهد شد . فرماندهان و رؤسای قبایل ، با هم جلسه گذاشته بودند و مشغول بررسی اوضاع و احوال بودند . آفتاب ، کم کم غروب می کرد و از شدت گرما کاسته می شد . سعد که سال گذشته هم در این سپاه بود ، از میان کیسه های آرد ، که بیرون از چادر روی زمین چیده شده بودند و هر روز مقداری از آن ها را نان می کردند و به سپاه گرسنه ی عرب ها می خوراندند گذشت و رفت کناری نشست و مشغول تماشای این صحنه ها شد . مشک آبش را برداشت و کمی آب نوشید . بعد با پشت آستینش ، اطراف دهانش را خشک کرد . جوان بود و جنگ جو و عرب ها در جنگ آوری و توان جسمی ، قبولش داشتند . شمشیرش را برداشت و مشغول تیز کردن آن شد . پدرش ، رئیس قبیله بود و از این جهت هم برای خودش ، برو و بیایی داشت . قرار بود آن شب ، او و هزار سرباز تحت فرماندهی اش ، حفاظت از سپاه را بر عهده بگیرند . خیلی خودش را برای این روز و شب ها آماده کرده بود . با خودش عهد کرده بود که امسال ، انتقام بگیرد . هیچ هدفی به جز کشتن بنیامین ، او را آسوده نمی کرد . شاید اگر اصرار ها و تحریک های او نبود ، آتش این جنگ شعله ور نمی شد . تمام وقایع یک سال گذشته را ، برای چندمین بار ، با خودش مرور کرد . عمرو را به یاد آورد . برادر کوچک ترش را . یاد شب قبل از کشته شدن او افتاد . عمرو اصرار می کرد که برگردند و از جنگ منصرف شوند . با پدرشان صحبت می کرد . عمرو ، اصولا آدم صلح طلبی بود که از جنگ و خشونت بدش می آمد . به پدر می گفت :

کودک خردسالش ، دیگر توان گریه کردن هم نداشت . تشنه و خسته، در آغوش همسرش جا خوش کرده بود و با لالایی مادرانه ی او به خواب رفته بود . آفتاب داغ ، تیرهای سهمگین و سوزانش را روانه ی قلعه می کرد . از دیشب ، جیره ی آبشان هم تمام شده بود . اصلا فکرش را هم نمی کرد که عرب ها ، این قدر سنگ دل و بی رحم باشند . با ناامیدی یک بار دیگر ، مشک آبش را وارسی کرد . هیچ آبی برایشان نمانده بود . خودش را به بازی کردن با سبیل کم پشتش مشغول کرد . صورتی استخوانی داشت ، با چشم هایی درشت و نافذ . ریش و سبیلش کم پشت بود ، اما قد بلند و هیکل ورزیده اش ، از او پهلوانی نیرومند ساخته بود . با خودش فکر می کرد که بستن آب ورودی به قلعه ، ناجوانمردانه ترین کاری بود که می شد انجام دهند . مگر آن ها چه می گفتند و چه می خواستند که این گونه مورد تهاجم و محاصره قرار گرفته بودند ؟ در همین فکر ها بود که در اتاقش به صدا در آمد . آهسته و بی رمق از جا بلند شد تا در را باز کند . برادرش یعقوب بود که پشت در ایستاده بود .

یعقوب ، خسته و عرق ریزان وارد اتاق شد . گرمای سوزنده ی حجاز ، طاقت او را هم از کفش ربوده بود . وارد اتاق شد و یک راست رفت کنج دیوار و نشست . دور تا دور اتاق را از نظر گذراند . یک طرف همسر برادرش " الما " نشسته بود و فرزند کوچکشان را خوابانده بود . آن طرف تر هم بنیامین ، برادر کوچک ترش بود که از میان سفره ، نانی در آورده بود و برایش آماده می کرد . با نا امیدی رو به بنیامین کرد و گفت :

این ها را که می گفت ، بنیامین ، سفره ی نانش را پهن کرده بود و کنار سفره، نشسته بود . دستی به نان برد و به برادر بزرگترش تعارفی کرد . بعد هم مشغول خوردن شد . اما هر چه می کرد ، از گلویش پایین نمی رفت . خیلی گلویش خشک شده بود . اما چاره ای نبود ؛ آبی نداشتند.

ناهارشان را که خوردند ، همسر بنیامین ، سفره را جمع کرد . بنیامین رو به یعقوب کرد و گفت :

چهره ی بنیامین ، بر افروخته شده بود و با حرارت فریاد می کشید . خیلی در این چند روز به او فشار آمده بود و یعقوب هم این را خوب می دانست . بر خلاف برادرش که جنگجو و مبارز بود ، یعقوب روحیه ی آرامی داشت . هیچ وقت آن قدر عصبانی نمی شد که احساساتی تصمیم گیری کند . همیشه خوب فکر می کرد و وقتی می خواست حرف بزند ، با آرامش و وقار خاصی ، صحبت می کرد . معمولا هم آن قدر با دلیل و منطق حرفش را می گفت که نهایتا نظرش پذیرفته می شد . زور بازویش به انداره ی بنیامین نبود ، اما فکرش خیلی بهتر کار می کرد . البته بنیامین هم بدون فکر کاری نمی کرد . اما بالا خره جوان بود و همیشه کمی ریسک در کارهایش دیده می شد . یعقوب رو به برادر جوانش کرد و گفت :

با گفتن این حرف ها ، کمی برادرش را آرام کرد . بعد چشمانش را کمی تنگ کرد و متفکرانه ، چند لحظه ای به چشمان بنیامین خیره شد . در ذهنش به دنبال جملاتی می گشت که بنیامین را ، بدون آشفته کردن و واداشتن به احساس حقارت ، با واقعیت موجود رو به رو کند . دستی به ریش انبوه و جو گندمی اش کشید و گفت :

منطقش چنان قوی بود که بنیامین ، جوابی برای حرف هایش نداشت . می دانست که یعقوب از سر ترس ، این حرف ها را نمی زند . او را خوب می شناخت . لذا سری تکان داد و گفت :