جمعیت به احترام او از جا بلند شدند و راهی میان خود باز کردند . اسحاق ، پیرمردی بود هشتاد - نود ساله که تمام موهایش سفید شده بود . ریش بلند و مرتبی داشت . کلاه کوچکی که همه ی یهودیان روحانی بر سر می گذارند را بر سرش گذاشته بود . قدش خمیده بود و آرام آرام ، قدم بر می داشت . او آخرین بازمانده ی نسل قبلی دانشمندان یهودی بود . همه ی اهالی قلعه او را می شناختند و به او احترام می گذاشتند و همه ی آن ها ، او را به عنوان فردی مطلع و دانشمند قبول داشتند . روزها در اتاقش می نشست و به ذکر و دعا مشغول می شد . کتاب های زیادی از پیشینیان ، نزدش بود و گاه گاهی آن ها را می خواند . مرد دنیا دیده ای بود و با وجود این که وضع مالی اش چندان خوب نبود ، از مقام و اعتباری که داشت ، برای پر کردن کیسه اش استفاده نمی کرد . برای همین ، مردم دوستش داشتند و در شرایط دشوار ، به سراغش می آمدند و از او یاری می طلبیدند . از میان جمعیت ، آهسته به سمت سکویی که برایش ، در ابتدای سالن ، ساخته بودند ، حرکت کرد . در میان راه ، زیر چشمی نگاهی هم به مردم انداخت . احساس کرد که تمام امید این مردم ، به صحبت های مهم و حیاتی امشب اوست . دیگر به نزدیکی سکو رسیده بود . به سختی از آن بالا رفت و رو به جمعیت ایستاد . مردم هم دوباره سر جایشان نشستند و به چهره ی اسحاق خیره شدند . صدا از جمعیت نمی آمد . همه منتظر بودند تا سخنانش را بشنوند . نگاهی به جمعیت انداخت . خیلی خسته شده بود ، اما برقی در نگاهش بود که خبر از کشف راه حل ، توسط او می داد . به عصای بزرگی تکیه داده بود . صدایش را کمی صاف کرد . بعد تمام توانش را جمع کرد و گفت :

این حرف ها را بیش و کم همه ی یهودیان می دانستند . همه منتظر بودند که راه حل را بشنوند . راهب بار دیگر صدایش را صاف کرد و با هیجان بیشتر ادامه داد :

صدای نفس کشیدن هم در سالن نمی آمد . همه منتظر بودند تا اسحاق راهب ، دستور موسی را برای نجات از مشکلات و سختی های زندگی بگوید . همه می دانستند که در این شرایط دشوار ، اسحاق راهب حتما به موضوع مطمئن است که می خواهد به عنوان آخرین راه حل ، آن را بیان کند . طنین اسحاق در فضای کنیسه پیچید :

- ای مردم ! به زودی پیامبری در حجاز ظهور خواهد کرد که برترین پیامبر خداست . او کسی است که موسی ما را به آمدنش بشارت داده و از ما بر ایمان به او و حمایت از او و تعالیم پاکش ، بیعت گرفته است . نام مبارکش محمد است . او کسی است که آخرین تعالیم الهی را برای همه ی مردم جهان خواهد آورد . فرزندان پاک او ، جانشینانش خواهند بود . محمد و فرزندانش ، محبوب ترین بندگان خدا نزد او هستند . توسل و تمسک به آن گرامیان ، راه حل مشکل ماست . دستور العملی که از آن سخن گفتم ، طلب رحمت خدا برای آنان و توسل و توجه به ایشان است . من مطمئن هستم که اگر با خلوص نیت ، به درگاه آنان برویم و خدا را به عزیزترین بندگانش قسم دهیم و راه نجات خود را از آنان بخواهیم ، دست رد به سینه ی ما نخواهند زد . این همان کاری است که موسی به بنی اسرائیل آموزش داد . این همان ذکری است که پدران ما را یاری کرد . همان اکسیری است که نجات بخش بنی اسرائیل از چنگال فرعون شد . بیایید در این شرایط دشوار خدا را به آن عزیز ، سوگند دهیم .

قطرات اشک از چشمانش سرازیر شد . مردم هم که تشنگی و سردرگمی این چند روز طاقتشان را طاق کرده بود و منتظر بهانه بودند ، کم کم صورت هایشان را پذیرای قطرات اشکی کردند که مالامال از عشق به آخرین فرستاده ی خدا بود . تمام امیدشان به محمد بود و خاندان پاکش . اسحاق راهب ، بر روی زمین زانو زد . دست هایش را به سمت آسمان گرفت . صورت نورانی و ریش سپیدش ، در نور کم کنیسه ، جلوه ای پیدا کرده بود که هر دلی را به شکستن وا می داشت . فضای کنیسه پر از فریاد های التماس گونه ی مردم به درگاه خداوند شد . ناله ها از سویدای دل بیرون آمد . اسحاق می گفت و اشک می ریخت و مردم با حال رقت انگیزی ، جملات او را تکرار می کردند .

صدای ضجه و ناله فضا را پر کرده بود . مردم نا امیدی به درگاه خدا روی آورده بودند که جز پیامبری که او را ندیده بودند و نمی شناختند ، امید دیگری نداشتند . گناهکارانی که فقط به اعتبار گفتار راهب ، بر آخرین پیامبر خدا که حتا او را ندیده بودند و هنوز مبعوث به رسالت هم نشده بود ، توسل کرده بودند که نابودی و هلاکت را در یک قدمی خود می دیدند . فضای محفل پر از معنویت و راز و نیاز به درگاه الهی بود . صدای چک چک باران اما ، نوازشگر گوشهای یهودیان شده بود .