در انتظار موعود

ذکر معهود (4 )

ha — Tue, 20 Feb 2007 22:56:29 GMT

نگاهی بهت زده به کیسه های خیس آرد انداخت . هر چه اصرار کرده بود که آن ها را درون یکی از چادر ها بگذارند ، کسی نپذیرفته بود . به او گفته بودند که در این گرمای تابستان ، اگر قرار است این قدر بد اقبال باشیم که باران ، آرد های لشکر ما را خیس بکند ، بگذار بکند ! حالا باران دیشب ، تمام آرد ها را خیس کرده بود و دیگر نمی شد روی آن ها حسابی باز کرد . سعد با نا امیدی ، یک بار دیگر کیسه ها را برانداز کرد . واقعا چه کسی فکر می کرد که در آستانه ی پیروزی ، این گونه متوقف شوند . ماه ها بود که باران نباریده بود . اصلا سابقه نداشت که در حجاز ، این موقع سال باران ببارد . آن هم در چه شرایطی ؟ اگر یک روز دیرتر این باران می آمد ، مکمل پیروزیشان می شد ، اما حالا آن ها را در آستانه ی شکست قرار داده بود . نمی توانست عصبانیتش را مخفی کند . دندان هایش را روی هم می فشرد و عصبانی ، قدم می زد . آن قدر حال و روزش بد بود که کسی جرأت نداشت به طرفش برود . خطوط چهره اش درهم ریخته بود و به زمین و زمان بد و بیراه می گفت . حالا مشکلشان خیلی بیشتر شده بود . تمام وسایلشان را آب برداشته بود . بیشتر آذوقه و خوراکشان را هم آب از بین برده بود . بد تر از همه آن که باران چنان باریده بود که اقلا ، برای چند هفته یهودیان را از منابع خارج از قلعه بی نیاز می کرد . دیگر نمی شد به امید محاصره بود . چون آن ها حتما تمام ظرف هایشان را از آب پر کرده بودند و دیگر در موضع ضعف و تشنگی نبودند . حتا دیگر از امتیازاتی که قبلا حاضر بودند بدهند تا صلح بر قرار شود ، خبری نبود . درک مسأله برایش دشوار بود . عصبانی به سمت چادری که قبیله ی او در آن سکونت داشتند ، رفت . پدرش روی زمین نشسته بود و به پشتی تکیه داده بود . چند نفر از رؤسای قبایل شهر طائف نیز در برابر او نشسته بودند و با اعتراضات پی در پی ، خواستار پایان جنگ و بازگشت به شهرشان بودند . یکی از آن ها گفت :

ذکر معهود 3

ha — Tue, 02 Jan 2007 23:03:18 GMT

همه آمده بودند . کنیسه پر شده بود از یهودیانی که تشنگی این چند روز داغ تابستان - که با بی آبی قلعه همراه شده بود - رمق آن ها را برده بود . جمعیت ، زیر نور چند مشعل کوچک ، نشسته بودند و هر کس با بغل دستی خودش ، پچ پچ می کرد . همه افسرده و ناراحت ، منتظر بودند تا صحبت های اسحاق راهب را بشنوند . به راحتی می شد ، نگرانی و اضطراب را از چشمان تک تک آن ها خواند . بعضی ها نا امیدانه ، منتظر اسحاق راهب بودند . برخی با خانواده های خود ، خداحافظی می کردند و به کلی از نجات قلعه مأیوس شده بودند . گروهی دیگر ، مشغول مشورت کردن با یکدیگر بودند تا اسحاق راهب را متقاعد به انجام شبیخون کنند . بنیامین ، در میان همین گروه نشسته بود . اما چون در ملاقات هنگام ظهر ، به برادرش قول داده بود که منتظر آخرین راه حل اسحاق راهب بماند ، فعلا سکوت کرده بود و صحبت های دوستانش را گوش می کرد . در همین اوضاع و احوال ، سر و کله ی اسحاق از انتهای جمعیت ، پیدا شد . یکی از یهودی ها با صدای رسایی گفت :

جناب اسحاق تشریف آوردند .

ذکر معهود ( 2- 2 )

ha — Tue, 21 Nov 2006 23:24:18 GMT

در عالم خودش ، مشغول مرور آن روزها بود . روزهایی که بدون شک ، تلخ ترین روزهای دوران عمرش محسوب می شد . در همین خیال ها بود که احساس کرد ، کسی رو به رویش ایستاده است . سرش را بلند کرد . پدر بود که ایستاده بود و او را نگاه می کرد .

ذکر معهود 2-1

ha — Tue, 07 Nov 2006 07:01:18 GMT

دوستان عزیز سلام . از نظرات خوب و سازنده ی همگی ممنون .

در ویرایش بعدی ، حتما اصلاح خواهم کرد . به ویژه نظرات خوب خانم فاخری را .

به خاطر این که برخی از خوانندگان ، از طولانی بودن مطالب گله کرده بودند ، بخش دوم این داستان را به دو قسمت تقسیم کردم و در دو پست ، تقدیم شما عزیزان می کنم . به حمید رضای عزیز هم عرض می کنم که منظورتان را متوجه نشدم . اگر لطف کنید و توضیح دهید ، ممنون می شوم .

( ذکر معهود ۲-۱ )

صدای ساز و دهل لحظه ای قطع نمی شد . عرب ها ، سرمست از پیروزی نزدیک ، غرق در خوشحالی و شوق بودند . سربازان جوان تر ، شمشیرهایشان را از غلاف بیرون آورده بودند و با هم ، تمرین رزم می کردند . بعضی های دیگر هم ، در گوشه و کنار چادر ها لمیده بودند و منتظر بودند ببینند فرجام کار چه خواهد شد . فرماندهان و رؤسای قبایل ، با هم جلسه گذاشته بودند و مشغول بررسی اوضاع و احوال بودند . آفتاب ، کم کم غروب می کرد و از شدت گرما کاسته می شد . سعد که سال گذشته هم در این سپاه بود ، از میان کیسه های آرد ، که بیرون از چادر روی زمین چیده شده بودند و هر روز مقداری از آن ها را نان می کردند و به سپاه گرسنه ی عرب ها می خوراندند گذشت و رفت کناری نشست و مشغول تماشای این صحنه ها شد . مشک آبش را برداشت و کمی آب نوشید . بعد با پشت آستینش ، اطراف دهانش را خشک کرد . جوان بود و جنگ جو و عرب ها در جنگ آوری و توان جسمی ، قبولش داشتند . شمشیرش را برداشت و مشغول تیز کردن آن شد . پدرش ، رئیس قبیله بود و از این جهت هم برای خودش ، برو و بیایی داشت . قرار بود آن شب ، او و هزار سرباز تحت فرماندهی اش ، حفاظت از سپاه را بر عهده بگیرند . خیلی خودش را برای این روز و شب ها آماده کرده بود . با خودش عهد کرده بود که امسال ، انتقام بگیرد . هیچ هدفی به جز کشتن بنیامین ، او را آسوده نمی کرد . شاید اگر اصرار ها و تحریک های او نبود ، آتش این جنگ شعله ور نمی شد . تمام وقایع یک سال گذشته را ، برای چندمین بار ، با خودش مرور کرد . عمرو را به یاد آورد . برادر کوچک ترش را . یاد شب قبل از کشته شدن او افتاد . عمرو اصرار می کرد که برگردند و از جنگ منصرف شوند . با پدرشان صحبت می کرد . عمرو ، اصولا آدم صلح طلبی بود که از جنگ و خشونت بدش می آمد . به پدر می گفت :

ذکر معهود (1)

ha — Mon, 23 Oct 2006 22:44:18 GMT

به جای مقدمه :

دوستان عزیز سلام . عید سعید فطر را به پیشگاه مقدس امام عصر - عجل الله تعالی فرجه - و شما خوانندگان عزیز تبریک و تهنیت عرض می کنم و قبولی طاعات و عبادات شما عزیزان را از خداوند متعال مسالت می نمایم .

همان طوری که وعده کرده بودم ، اولین بخش از داستان بلندی را که هم اکنون مراحل آخر نگارشش را می گذراند ، مصادف با روز عید سعید فطر ، در معرض دید خوانندگان عزیز قرار می دهم و سعی می کنم که هر دو هفته ، بخش بعدی را خدمتتان تقدیم کنم .

نام داستان را ذکر معهود گذاشتم . امیدوارم با نظرات سازنده ی شما بزرگواران ، در اولین تجربه ی داستان نویسی ام ، موفق باشم .

این اثر را به پیشگاه نازنین رسول رحمت ، خاتم نبوت و اسوه ی بشریت ، سردمدار قافله ی وجود و گل سرسبد آفرینش ، محمد مصطفی - صلی الله علیه و آله و سلم - تقدیم می کنم . به این امید که مشمول الطاف آن پدر بزرگوار امت قرار گیرم .

ذکر معهود ( ۱ )

کودک خردسالش ، دیگر توان گریه کردن هم نداشت . تشنه و خسته، در آغوش همسرش جا خوش کرده بود و با لالایی مادرانه ی او به خواب رفته بود . آفتاب داغ ، تیرهای سهمگین و سوزانش را روانه ی قلعه می کرد . از دیشب ، جیره ی آبشان هم تمام شده بود . اصلا فکرش را هم نمی کرد که عرب ها ، این قدر سنگ دل و بی رحم باشند . با ناامیدی یک بار دیگر ، مشک آبش را وارسی کرد . هیچ آبی برایشان نمانده بود . خودش را به بازی کردن با سبیل کم پشتش مشغول کرد . صورتی استخوانی داشت ، با چشم هایی درشت و نافذ . ریش و سبیلش کم پشت بود ، اما قد بلند و هیکل ورزیده اش ، از او پهلوانی نیرومند ساخته بود . با خودش فکر می کرد که بستن آب ورودی به قلعه ، ناجوانمردانه ترین کاری بود که می شد انجام دهند . مگر آن ها چه می گفتند و چه می خواستند که این گونه مورد تهاجم و محاصره قرار گرفته بودند ؟ در همین فکر ها بود که در اتاقش به صدا در آمد . آهسته و بی رمق از جا بلند شد تا در را باز کند . برادرش یعقوب بود که پشت در ایستاده بود .

- سلام . خوش آمدی یعقوب جان . بیا تو . دم در خوب نیست . بفرمایید داخل . بیا برایم تعریف کن ، بالاخره قبول کردند ؟

یعقوب ، خسته و عرق ریزان وارد اتاق شد . گرمای سوزنده ی حجاز ، طاقت او را هم از کفش ربوده بود . وارد اتاق شد و یک راست رفت کنج دیوار و نشست . دور تا دور اتاق را از نظر گذراند . یک طرف همسر برادرش " الما " نشسته بود و فرزند کوچکشان را خوابانده بود . آن طرف تر هم بنیامین ، برادر کوچک ترش بود که از میان سفره ، نانی در آورده بود و برایش آماده می کرد . با نا امیدی رو به بنیامین کرد و گفت :

- اصلا به خرجشان نمی رود . معلوم نیست از جان ما چه می خواهند . به هیچ چیزی جز جنگ و نابودی ما ، راضی نمی شوند . حتی اسحاق موبد ، به آن ها پیشنهاد کرده است که سالیانه ، به آن ها بخشی از در آمد مزارع را پرداخت کند تا بلکه دست از سرمان بردارند . اما قبول نمی کنند . شکست سال قبل ، بد جوری عصبانی شان کرده ؛ آمده اند تا نابودمان کنند . هیچ رحم و انصافی هم ندارند .

این ها را که می گفت ، بنیامین ، سفره ی نانش را پهن کرده بود و کنار سفره، نشسته بود . دستی به نان برد و به برادر بزرگترش تعارفی کرد . بعد هم مشغول خوردن شد . اما هر چه می کرد ، از گلویش پایین نمی رفت . خیلی گلویش خشک شده بود . اما چاره ای نبود ؛ آبی نداشتند.

ناهارشان را که خوردند ، همسر بنیامین ، سفره را جمع کرد . بنیامین رو به یعقوب کرد و گفت :

- حالا تکلیف ما چیست ؟ با این زبان نفهم ها باید چه کار کنیم ؟ راستی قرار بود ، امروز صبح ، نزد اسحاق راهب بروی . نظر او چیست ؟ می خواهد چه کار کند ؟

- نمی دانم . به هر حال ، گفت و گو و مذاکره فایده ای ندارد ؛ راهب دستور داده امشب همه در کنیسه جمع شوند . صبح می گفت که آخرین راه حل را امشب به همه خواهد گفت .

- چه فایده ، می خواهد چه کار کند ؛ اگر بخواهیم تسلیم شویم هم امکان ندارد . تو خودت می گویی ، آن ها به تسلیم شدن ما هم رضایت نمی دهند . به نظر من ، باید همان کاری را بکنیم که پارسال کردیم . باید ، شب هنگام ، از تاریکی استفاده کنیم و به آن ها شبیخون بزنیم . در این صورت ، احتمال کمی دارد که بتوانیم ، آن ها را بترسانیم و از جنگ منصرف کنیم . تازه می توانیم ، مقداری آب هم فراهم کنیم . به این ترتیب ، چند روز بیشتر مقاومت خواهیم کرد . به علاوه تسلیم شدن ، معادل مذلت و خفت و خواری است . قوم یهود ، تحمل این همه ذلت را ندارد . من و سوارانم ، امشب به آن ها حمله خواهیم کرد . این بهترین راه حل است .

چهره ی بنیامین ، بر افروخته شده بود و با حرارت فریاد می کشید . خیلی در این چند روز به او فشار آمده بود و یعقوب هم این را خوب می دانست . بر خلاف برادرش که جنگجو و مبارز بود ، یعقوب روحیه ی آرامی داشت . هیچ وقت آن قدر عصبانی نمی شد که احساساتی تصمیم گیری کند . همیشه خوب فکر می کرد و وقتی می خواست حرف بزند ، با آرامش و وقار خاصی ، صحبت می کرد . معمولا هم آن قدر با دلیل و منطق حرفش را می گفت که نهایتا نظرش پذیرفته می شد . زور بازویش به انداره ی بنیامین نبود ، اما فکرش خیلی بهتر کار می کرد . البته بنیامین هم بدون فکر کاری نمی کرد . اما بالا خره جوان بود و همیشه کمی ریسک در کارهایش دیده می شد . یعقوب رو به برادر جوانش کرد و گفت :

- زود داری قضاوت می کنی بنیامین . می دانم که جنگجوی توانمندی هستی . این را همه ی یهودیان مدینه می دانند . شجاعت و صلابتت در جنگ سال گذشته را کسی فراموش نمی کند . اگر دلاوری تو نبود ، پارسال کارمان را یکسره کرده بودند . در توانایی تو هیچ شکی ندارم .

با گفتن این حرف ها ، کمی برادرش را آرام کرد . بعد چشمانش را کمی تنگ کرد و متفکرانه ، چند لحظه ای به چشمان بنیامین خیره شد . در ذهنش به دنبال جملاتی می گشت که بنیامین را ، بدون آشفته کردن و واداشتن به احساس حقارت ، با واقعیت موجود رو به رو کند . دستی به ریش انبوه و جو گندمی اش کشید و گفت :

- اما امسال با سال گذشته یک فرق اساسی و مهم دارد . پارسال دو سه هزار نفر بیشتر نبودند . ما هم با یک شبیخون ، تعداد زیادی از آن ها را کشتیم . بعد بینشان اختلاف افتاد و مجبور شدند ، محاصره ی قلعه را پایان دهند . اما امسال سی هزار نفرند . تمام نیروی خودشان را جمع کرده اند . از تمام هم پیمانانشان خواسته اند که برای یاریشان به مدینه بیایند . به آن ها وعده ی پول و ثروت داده اند . فکر می کنی می خواهند از جیب خودشان این همه هزینه را تامین کنند ؟ معلوم است که به ذخایر سیم و زر یهود چشم دوخته اند . اما امسال حواسشان خیلی جمع است . هرشب ، تعداد زیادی نگهبان ، از سپاهشان محافظت می کند . دیگر از این سوراخ گزیده نمی شوند . وانگهی ، به فرض که حمله کردید و تعدادی را هم کشتید . سپاه امسالشان ، سپاهی نیست که با کشته شدن چند نفر ، شکست بخورد . باید چاره ی بهتری اندیشید . بهتر است صبر کنیم ، ببینیم اسحاق راهب ، امشب چه می گوید . شاید راه حل بهتری داشته باشد .

منطقش چنان قوی بود که بنیامین ، جوابی برای حرف هایش نداشت . می دانست که یعقوب از سر ترس ، این حرف ها را نمی زند . او را خوب می شناخت . لذا سری تکان داد و گفت :

- باشد . هر چه تو بگویی . اما من گمان نمی کنم که این مشکل ، راه حلی داشته باشد . امشب را هم صبر می کنیم ؛ شاید اسحاق کاری بکند .

ha — Fri, 13 Oct 2006 12:12:18 GMT

سلام بر همه ی خوانندگان عزیز و دوستان محترم .

ماه مبارک رمضان را به شما عزیزان تبریک می گویم .

ان شاء الله در سایه ی توجهات حضرت ولی عصر ، موفق و پیروز باشید .

از این که مدتی این وبلاگ فعال نبود ، از همگی عذر خواهی می کنم .

اما هم اکنون ، مشغول نوشتن داستان بلندی هستم که پس از پایان ماه مبارک رمضان ،

به تدریج آن را روی وبلاگ خواهم گذاشت .

پس تا روز عید فطر تحمل کنید . داستان زیبایی است . حتما خوشتان خواهد آمد .

ha — Wed, 04 Oct 2006 21:05:18 GMT

در روزهای دیگر سال می گویند : وقتی جرعه ای آب نوشیدی،

به یاد لبان تشنه ی ابی عبدالله ، بگو : سلام بر حسین .

این روزها می گویند : وقتی آب را دیدی و صبر کردی و ننوشیدی،

آهسته بگو : سلام بر ابالفضل .

یوسف

ha — Fri, 22 Sep 2006 20:08:18 GMT

یوسف

یوسف - علیه السلام - پیامبری است که خداوند متعال ، داستان زندگی اش را در قرآن نقل فرموده و از آن تعبیر به " احسن القصص " کرده است . پیامبری که داستانش در قرآن ، با بیان محبت بی دریغ پدر بزرگوارش ، یعقوب - علیه السلام - به او و هجران این دو آغاز می شود و پس از فراز و فرودهایی هیجان انگیز و زیبا ، با وصال این دو به انجام می رسد .

این داستان جزئیات بسیار زیادی دارد که بیان همه ی آن ها خارج از حوصله ی این مقاله است ؛ قصد این مقاله آن است که با بررسی تطبیقی داستان حضرت یوسف با وجود نازنین حضرت مهدی - عجل الله تعالی فرجه الشریف - با استمداد از روایات اهل بیت - علیهم السلام - به بررسی سابقه ی تاریخی بحث غیبت ، در امت های گذشته بپردازد . لذا آن دسته از محورهای اصلی و یا جزئیات این " زیباترین داستان " مورد توجه قرار گرفته است که پیوندهای ارتباطی محکمی ، با وصف حال ارتباط شیعیان با مولایشان ، در دوران غیبت دارد . مشابهت عجیب حال و روز یوسف ، برادرانش و یعقوب با وجود مقدس امام عصر - ارواحنا له الفداء - ، مخالفان و تشکیک کنندگان در مورد آن بزرگوار و شیعیان راستین دوران غیبت ، بحث آموزنده و مهمی است که در این مقاله به آن پرداخته خواهد شد .

اذهبوا انتم الطلقاء

ha — Thu, 20 Apr 2006 03:29:18 GMT

دوستان عزیز و خوانندگان محترم سلام . میلاد رسول رحمت و اسوه ی بشریت را به محضر مبارک امام زمان - علیه السلام - و شما عزیزان تبریک عرض می کنم و به این بهانه ، مقاله ی زیر را به یاد آن امام عزیز ، تقدیم می کنم . باشد که مورد عنایت و توجه خاص آن بزرگوار قرار گیرد .

اذهبوا انتم الطلقاء

1 - هنگامی که پیامبر اکرم - صلی الله علیه و آله - می خواست در سال 8 هجری پس از تحمل سال ها سختی و دوری از خانه ی خویش ، به زادگاه خود بازگردد ، هزاران مسلمان را به همراه خود داشت . بسیاری تصور می کردند که او که روزی با یاری یگانه رادمرد تاریخ ، علی بن ابی طالب - علیه السلام - از بیم جانش از شهر گریخته بود و به یثرب مهاجرت نموده بود ، در روز بازگشت پیروزمندانه اش ، انتقام خود و صدها مسلمان آواره گشته از دیار خود را خواهد ستاند . مردم مکه ، از هیچ اذیت و آزاری نسبت به او کوتاهی نکرده بودند ؛

بارها رسول خدا - صلی الله علیه و آله - را متهم به جنون و دیوانگی کرده بودند . بر سر آن بزرگوار خاکروبه و شکمبه ی گوسفند ریخته بودند . مسلمانان را تحریم اقتصادی و اجتماعی نموده بودند . اموال پیامبر و دیگر مسلمانان را تاراج کرده بودند . جنگ های زیادی را علیه او به راه انداخته بودند و بسیاری از نزدیکان پیامبر اکرم - صلی الله علیه و آله - هم چون جناب حمزه - علیه السلام - را به شهادت رسانده بودند . دست آخر هم پیمان صلحی را که خود با آن عزیز به امضا رسانده بودند ، شکستند و در روزی که پیامبر به تلافی این نقض پیمان ، مکه را محاصره نموده بود آمادگی هیچ گونه دفاعی از خود را نداشتند .

اگر پیامبر اکرم - صلی الله علیه و آله - انتقام می گرفت ، هیچ کس به او اعتراض نمی کرد . حق او بود که قاتل عموی شهیدش را مجازات کند . او می توانست و اشکالی هم نداشت که به تلافی اموال تاراج شده ی مسلمانان ، تمام دارایی های مکیان بت پرست را مصادره نماید . او می توانست به تلافی بیرون رانده شدن خود و صدها یار مسلمانش در 8 سال قبل ، صدها بت پرست نا لایق را از مکه اخراج کند .

اما پیامبر هرگز چنین نکرد . چرا که خدایش او را رسول رحمت نامیده بود ؛ آن جا که خطاب به او فرموده بود : " و ما ارسلناک الا رحمه للعالمین "

هنگامی که پیامبر اکرم - صلی الله علیه و آله - پیروزمندانه وارد شهر شد و در برابر مشرکان قرار گرفت ، خطاب به ایشان فرمود : در حق خود چه گمانی دارید و چه می گویید ؟ ( یعنی خود بگویید که با شما چه کنم ؟ )

قریشیان به او گفتند : نقول خیرا و نظن خیرا . اخ کریم و ابن اخ کریم و قد قدرت "

ترجمه :سخن به خیر می گوییم و از تو گمان نیکی داریم ؛ چرا که تو برادری کریم و بزرگواری و فرزند برادری کریم هستی . بر کرامتت امیدواریم هر چند که امروز بر هر تصمیمی علیه ما توانایی .

اشک در چشمان پیامبر حلقه زد و خطاب به ایشان فرمود : امروز من همان چیزی را به شما می گویم که یوسف به برادران خود ( که آزار و اذیت فراوانی به او رساندند و نهایتا محتاج او شدند در حالی که یوسف در اوج توانایی و صدارت مصر بود ) فرمود : " لا تثریب علیکم الیوم یغفر الله لکم و هو ارحم الراحمین . "

آری پیامبر اکرم - صلی الله علیه و آله - نه تنها اقوام جاهل خود را بخشید ، بلکه برای آن ها از خداوند متعال طلب مغفرت نیز کرد . سپس خطاب به ایشان فرمود :

" اذهبوا انتم الطلقاء " .

ترجمه : " بروید که همگی آزادید . "

ارزش ایمان

ha — Thu, 13 Apr 2006 05:16:18 GMT

به جای مقدمه :

بعد از پاسخگویی به بعضی از شبهات مطرح شده توسط آقای کدیور در این وبلاگ ، دوستان زیادی بنده نوازی کرده و نظرات بسیار سودمندی را در جهت بهبود مطالب به این جانب ارائه کردند که اعمال آنها وبهره بردن مناسب از این مطالب کمی زمان بر خواهد بود . ان شاء الله در هفته ی اول یا دوم اردی بهشت ماه آن مقاله را با نوشتن بخش سوم آن به پایان خواهم برد . اما تا آن موقع به نظرم رسید که مقاله ی زیر را که بر گرفته از یکی از روایات کتاب کمال الدین صدوق است ، به محضر مبارک مولایم امام زمان - علیه السلام - تقدیم و در معرض دید شما خواننده ی محترم و دوست عزیز قرار دهم . باشد که نام ما در فهرست نام منتظران ظهورش قرار گیرد .

پیش از بیان مطلب لازم است در مقایسه ای فرضی با این مقاله همراه شوید تا پس از آن ، بهتر به منظور نویسنده واقف گردید .

دانش آموزی را در نظر بگیرید که در یکی از مرفه ترین خانواده ها زندگی می کند و تمام شرایط تحصیل ، برای او مهیا است . این دانش آموز به هیچ وجه ، دغدغه ی معیشت ندارد و مهم ترین کار و بلکه تنها کارش درس خواندن است . پدر و مادر او ، در بهترین مدرسه ثبت نامش کرده اند و بهترین معلمان و مشاوران تحصیلی در خدمت او هستند . هر صبح پس از صرف صبحانه ای کامل ، با سرویس به مدرسه می رود . در آن جا در کلاس درس حاضر می شود . معلمان با بهترین ترفند های آموزشی مطالب را به او می آموزند و هر سوال او را با دقت و حوصله جواب می دهند . بعد از ظهر که به خانه می آید پس از صرف آب پرتقال ، در رخت خواب خود اندکی می آساید و پس از آن با کمک تمامی لوازم کمک آموزشی ، و هم چنین قربان صدقه رفتن های مادرش به مطالعه ی دروس مدرسه می پردازد و نهایتا پس از صرف شامی مطبوع به رخت خواب می رود و پس از یک خواب مطبوع ، روزی دیگر را آغاز می کند . این روند هم چنان ادامه می یابد تا سر انجام با رتبه ای مناسب در کنکور پذیرفته می شود و در رشته ای مناسب در دانشگاه مشغول تحصیل می شود .

حال به بررسی یکی از هم شاگردی های دیگر او در دانشگاه بپردازیم :

او دانش آموزی بوده است که از ابتدای زندگی مادرش را از دست داده بوده است . پدرش همواره در سفر بوده و او نزد یکی از اقوامش زندگی می کرده است . به دلیل مسائل اقتصادی مجبور بوده است که از دوران کودکی کار کند و خرج خود را در آورد . نه از محبت مادر بهره ای برده است و نه از حضور و دل گرمی های پدر .

از ابتدای دبیرستان ، در یک مدرسه ی غیر حضوری ثبت نام کرده و خود تمام درس ها را می خوانده است . گاهی برای آن که مطلبی را بفهمد ، بارها و بارها آن را می خوانده و در موردش فکر می کرده است . هیچ گاه با شکم سیر نخوابیده و هرگز سر بر بالین آسوده ای نگذاشته است . خلاصه بر عکس دانش آموز اول ، هیچ گونه امکان مناسبی برای درس خواندن نداشته و بسیاری از هم کلاسی های او که چنین وضعیتی داشته اند درس و مشق را کنار گذاشته اند . حتی بعضی از آن ها از سر ناسازگاری با مدرسه بر آمده اند و شیشه ی مدرسه را هم با سنگ شکسته اند . اما او با مدد الهی و پشتکار خود درسش را ادامه داده و موفق شده است که در کنکور قبول شود و در کنار دانش آموز اول در دانشگاه بنشیند .

بیایید این دو دانش آموز را ابتدا ارزشیابی و سپس مقایسه کنیم .

قطعا دانش آموز اول ، در ارزشیابی ما نمره ی خوبی کسب می کند . بهره مندی از امکانات و استفاده ی صحیح از آن ها ، داشتن برنامه ریزی دقیق و مهم تر از آن عمل به برنامه ریزی خوب و تلاش و کوشش در جهت کسب موفقیت و رسیدن به آن ، همگی از عوامل کسب نمره ی خوب این دانش آموز در ارزشیابی ما است .

اما آیا اگر بخواهیم به دانش آموز دوم هم نمره بدهیم ، نمره ای همانند فرد اول خواهیم داد ؟ آیا به صرف آن که این دو در یک رشته و یک دانشگاه پذیرفته شده اند ، هر دو تلاش کرده اند و برنامه ریزی خوبی هم داشته اند ، یک نمره از ما می گیرند ؟

حتما نظر شما هم این است که دانش آموز دوم در شرایط بسیار دشوارتر و طاقت فرساتری به این موفقیت دست یافته است و لذا مستحق دریافت نمره ی بهتری است . درست است که نهایتا هر دو به یک هدف واحد دست یافته اند ، اما نیل به این هدف برای فرد اول بسیار متصور تر بوده و افراد زیادی که شرایط او را یافته اند به این موفقیت رسیده اند .اما آن کسانی که زندگی مشابهی با فرد دوم داشته اند و موفق شده اند تا هم چون او به دانشگاه راه پیدا کنند بسیار کمتر اند .

پس از بیان این مثال به این دو روایت زیبا از کتاب کمال الدین ، نوشته ی یکی از بزرگ تری دانشمندان شیعه به نام شیخ صدوق - رضوان الله تعالی علیه - توجه فرمایید .

1 - قال علی بن الحسین سید العابدین : " من ثبت علی موالاتنا فی غیبة قائمنا اعطاه الله عز و جل اجر الف شهیدا من شهداء بدر و احد ."

ترجمه : امام چهارم حضرت زین العابدین فرمودند : " هر کس بر ولایت ما در زمان غیبت قائم ما ثابت قدم بماند ، خداوند عز و جل ثواب هزار شهیدی که در جنگ بدر یا احد ، به شهادت رسیده باشد را به او اعطا می کند .

در روایت دیگری می خوانیم :

2 - قال رسول الله - صلی الله علیه و آله - یا علی ! و اعلم ان اعجب الناس ایمانا و اعظمهم یقینا قوم یکونون فی آخر الزمان ، لم یلحقوا النبی فحجبت عنهم الحجة فامنوا علی سواد علی بیاض .

رسول خدا - که سلام خدا بر او و خاندان پاکش باد - فرمودند : ای علی ! بدان که عجیب ترین مردم و از نظر ایمانی و عظیم ترین ایشان در یقین ( به خداوند و نشانه های او ) گروهی در آخر الزمان هستند که پیامبر را ندیده اند و حجت خدا نیز از ایشان غایب شده است ، اما آنان هم چنان به سیاهی بر روی سپیدی ایمان دارند .

( یعنی ایمانشان به واسطه ی نوشته های سیاه بر کاغذ های سفیدی است که از پیشینیانشان به یادگار دارند . )

آری ! آنان که حجت خدا را دیدند و به او ایمان آوردند کجا و آنان که هرگز حجت خدا را ندیده اند و او را از نوشته هایشان شناختند ، به او ایمان آوردند ، حضور سبزش را در کنار خود حس نمودند و عمری دم از محبت و ولایتش زدند کجا ؟

آنان که هر لحظه و ساعت ، صدای آسمانی امامشان را شنیده اند و زلال جانشان را در معارف الهی او شسته اند کجا ، شوریدگانی که هر لحظه در عطش انتظار دیدار مولایشان سوخته اند کجا ؟

قطعا خدا گروه دوم را بیشتر دوست می دارد و ثواب و منزلتی بیش از گروه اول برایشان در نظر خواهد گرفت .

حال ای منتظران مهدی ! ای کسانی که مروارید محبت او و پدران پاکش را در دل سفته اید ! ای کسانی که عشق و علاقه ی خود را بر او نثار می کنید ! ای ارادتمندان درگاه پاکش ! قدر خود و محبتتان و علاقه و عشقتان به اهل بیت را بدانید . دست بیعتی دوباره به مولایتان دهید و با او عهد کنید که تا آخرین دم ، بر ولایت و محبتش استوار خواهید ماند و او را یاری خواهید نمود .